นอกคำครู
“ประเพณีตีงูให้หลังหัก
มันก็มักทำร้ายเมื่อภายหลัง
จระเข้ใหญ่ไปถึงน้ำมีกำลัง
เหมือนเสือขังเข้าถึงดงก็คงร้าย
อันแม่ทัพจับได้แล้วไม่ฆ่า
ไปข้างหน้าศึกจะใหญ่ขึ้นใจหาย
ต้องตำหรับจับให้มั่นคั้นให้ตาย
จะทำภายหลังยากลำบากครัน ฯลฯ”
คือคำขานกานท์กลอน “สุนทรภู่”
ท่านพ่อครูกำชับไว้คับขัน
ปล่อยพาลไปไม่รณประจญประจัน
ได้ทีมันหันขวับคืนกลับมา
โยคีใหญ่ไกรเกรียงก่นเลี้ยงเต่า
ไม่เร่งเร้ารวมกันแก้ปัญหา
อวดโอ่ฤทธิ์อิทธิเดชเด่นเวทนา
ถือเมตตาการุณย์เลิกขุ่นใคร
จนรุกรบตลบมาปัจจามิตร
กลับพ่นพิษ เพ่นพ่านพร่าผลาญใหม่
เดือดร้อนแท้แลดูโทษผู้ใด
มันชักใยยืดขยายเป็นสายโยง
เอาชาติไทยไปปั่นจนผันเปลี่ยน
หน่อยคงเหี้ยนหดหายแทบตายโหง
ฤาถึงคราวชาวประชาเปิดฝาโลง?
เพลิงพรึ่บโพลงตามแผนเผาแผ่นดิน!
ถ้าอ่านคำพร่ำทักท่านสักหน่อย
คงไม่ปล่อยคนกะล่อนกลับปล้อนปลิ้น
นี่ลืมอ่านสารศรีวจีกวินทร์
จึงมลทินเพราะถลำ....นอกคำครู
(๒๐ มิถุนายน พ.ศ. ๒๕๕๑)
หมายเหตุ
๑. คำกลอนในเครื่องหมายอัญประกาศ ผมคัดจากวรรณคดีเรื่อง “พระอภัยมณี” บทมหาอมตนิพนธ์ ของ “ท่านสุนทรภู่” ครับผม
๒. ผมเขียนงานชิ้นนี้ เพื่อบูชาพระคุณเลอสรวงของท่าน เนื่องใน “วันท่านสุนทรภู่” ครับผม
