ยิ้มสยาม ยิ้มสยอง

(ผมเขียนงานชิ้นนี้ โดยได้แรงบันดาลใจ จากบทความ “ไม้ขีดไฟในมือคุณ” ของ “ท่านพระไพศาล วิสาโล” ซึ่งตีพิมพ์ในหนังสือพิมพ์มติชน ตลอดจนการรับฟังคำอภิปรายในสภาฯ รวมถึงการปลุกระดมนอกสภา ครับผม)

อินทรวงศ์ฉันท์ ๑๒

                เคยพักตร์ตระสักแผ้ว
เสนาะแจ้วเสนอวจี
ไป่แหนง, ระแวง, หนี
คณนาประชาภินันท์

                สร้างสันติธรรม์สาน
ชชวาลบุรีสุวรรณ
งดเหยียด ประเทียด หยัน
แหละกระหยิ่มกะ “ยิ้มสยาม”

                แดนด้าวอะคร้าวเด่น
มหิเย็นนิยมนิยาม
“ไทย” เนื่องเมลืองนาม
ธรณีทวีมนุญ

                แต่....ในสมัยนี้
บมิดีอุดมอดุลย์
เสื่อมแสงแจรงสุน-
ทรส่องระรองประสาน

                เคียดแข่งตริแข็งข้อ
กิจก่อพิกลพิการ
เร่งร้าย กระหายราน
อริรอนเพราะร้อนณรงค์

                ผิดพรรค์ผละผันแผก
เยอะแยะแยกยุแหย่, ยุยง
ชลสายมิปรายสรง-
อุระสุกกระอุกและโทรม

                พล่านพลันสนั่นผืน-
ภพครืนอุโฆษคระโครม
หลายหนอนลโหม
ปะทุหายน์กระจายคุฮือ

                ทุ่มถั่งพลังถา
คติบ้าระบาด ระบือ
ขวัญว้างควะคว้างหวือ
ตะละวันประหวั่นกระวน

                ผู้คนกมลขัด
ระอุรัฐระรุ่มทุรน
หน้ายักษ์ตระหนักยล
มิกระหยิ่ม เพราะ “ยิ้มสยอง!”

edit @ 9 Jul 2008 14:42:22 by ตราชู