อย่าหลงชัย
ประวัติศาสตร์ประกาศศึกจารึกสาร
ตั้งหลายวารปฐวีธานีไหว
เพิ่มบาดแผลแก่ชาติฉกาจฉไกร
ยังมีหน้าว่าได้มิ่งชัยมา
ใช่ชัยของผองชนรับผลชื่น
แต่คนอื่น กลุ่มอื่นออกชื่นหน้า
สัญชาติเขียวเคี้ยวคดซ่อนขดคา
กิริยาเยื้องยักคอยชักโยง
นี่คือชัย “ไอ้เขียว” ไอ้เขี้ยวขอ
ที่เก่งล่อไล่รุนรุกทุนโขยง
ร้องปาวปาวป่าวลั่นว่าจรรโลง
พยุงโครงสร้างชาติพิลาสครัน
แล้วสืบสร้างทางนำฐานอำนาจ
มุ่งหมายมาดรั้งเมืองรุ่งเรืองมั่น
ใช้ปวงชนรณโรมฮือโหมรัน
เร่งกดดันโดยสะดวก ล้างพวกเดิม
โปรดอย่าหวังดังกระเดื่อง “การเมืองใหม่”
เมื่อเรืองไรสุริยันไร้วันเริ่ม
ระบบเก่าเหล่าร้ายลามคล้ายเริม
มีแต่เติมสกปรกลามกเต็ม
ใครดีเส้นเด่นสายก็ได้สิทธิ์
ลับความคิดขุมกลดั่งสนเข็ม
ครุ่นครอบครองคล้องใคร่ หัวใจเค็ม
ปากและเล็มทีละน้อย ลิ้นคอยเลีย
ใครร้างเส้นเร้นสายเลิกหมายสิทธิ์
ถึงความคิดเข้าเค้าถูกเขาเขี่ย
ชุมระยำชำเราเมืองเราเพลีย
ตกต่ำเตี้ยติดเตอะกับเขรอะตม
มิฝังซากกากศพระบบเก่า
ก็ยังเน่าเนืองนิตย์สนิทสนม
เลือกคนใหม่ใครมาก็อาจม
เพราะสั่งสมชั่วสิ้นเคยชินทราม
อนึ่งด้านการศึกษาประชาสรรพ์
ต้องเท่าทันกันทั้งหมดไม่กดหยาม
จึงตื่นตัวทั่วประเทศทุกเขตคาม
รู้ตรึกตามความรู้เลือกผู้แทน
ตราบเมื่อรัฐพัฒนาเช่นว่านี้
จึงค่อยมี “การเมืองใหม่” มีได้แม่น
หลักไม่เลื่อนเคลื่อนขย้อนหรือคลอนแคลน
บรรเจิดแดนโดยใจสร้างได้จริง
ประวัติศาสตร์ประกาศศึกจารึกสาร
ก็แค่การกวนกรุงเกิดยุ่งยิ่ง
สองอำนาจฉาดฉะชำนะชิง
อย่าเย่อหยิ่งผยองยง... อย่าหลงชัย
(๒๔ พฤษภาคม พ.ศ. ๒๕๕๒)
หมายเหตุ:
ผมเขียนงานชิ้นนี้ขึ้น เนื่องในโอกาสครบรอบ ๑ ปี การตั้งต้นชุมนุมของกลุ่มพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย วันที่ ๒๕ พฤษภาคม พ.ศ. ๒๕๕๒ ครับผม