อีทิสังฉันท์ ๒๐
เพลินภิรมย์ประไพอุไรวิภา
ประจักษเห็นเขม้นวิหา
มโหฬาร
สูงมิอาจประเมินและเกินประมาณ
รุจีสถิตรจิตสถาน
เถกิงเทียรฆ์
ใครตริดึงนภาผิว่าจะเพียร
โพยมก็ทัศน์จรัสเสถียร
ถกลชม
ฟ้ามิเคยจะต่ำระกำฤตรม
อะไรถะถั่งประดังเปรอะถม
มิมลทิน
คนซิ่คนระบือกระพือระบิล
กระวนกระวายกระหายถวิล
วิวาทกัน
เดือดประเดประดังคุคลั่งดุดัน
ประเดี๋ยวสิวกนรกสวรรค์
วะวุ่นวาย
"เหวย นภางค์จะล่มถล่มทลาย
เพราะมึงแน่ะมันกระสัน กระหาย
คระโหมดึง"
คนมิน้อยก็หลงพะวงตะลึง
มนัสเขม็งแหละเคร่งขมึง
คระเมิมภัย
ลองพินิจพิจารณา ณ ใจ
ละออละเมียดละเอียดละไม
มลายหมาง
ฟ้าน่ะสูงสะอาดวิลาสสะอาง
ผิว์ฟ้าจะคล้ำจะต่ำระคาง
เพราะคำคน
(๓๐ กรกฎาคม พ.ศ. ๒๕๕๒)
หมายเหตุ
ปัจจุบัน ประเด็นถกเถียงเรื่องใครดึงฟ้าต่ำหรือไม่กลับมาร้อนแรงอีกครั้งแล้วครับ ผมจึงขออนุญาตเสนอความเห็นส่วนตัวบางประการต่อท่านผู้อ่านที่เคารพทุกท่าน หากทัศนะดังกล่าวมิถูกต้อง หรือก่อความขุ่นเคืองแก่ท่าน โปรดรับการกราบขอขมาจากผม ณ ที่นี้ด้วยเถิดครับผม
