ขึ้นเมรุเมือง
สิ้นสังคีตหวีดผวาพญาโศก
ก็กรรโชกเสียงชนผู้ฉลชั่ว
เริ่มประโคมโหมกล้าอย่างน่ากลัว
ยุให้รำตำให้รั่วสองขั้วราน
สิ้นโขนเล่นเต้นติงตอนลิงยักษ์
ก็คึกคักเรื่องคนคราอลหม่าน
ก่อระเบิด เกิดระบาดบังอาจพาล
รบเดือดพล่านพัลวันวุ่นบรรลัย
สิ้นภาพหุ่นคุ้นโขคือ โจหลุยส์
คนก็ลุยล้างล่าถลาไถล
พอสิ้นสุนทร์หุ่นกระบอกก็ยอกใจ
คนกลายไปเป็นหุ่นเห็นคุ้นชิน
สิ้นบทบาทนาฏฟ้อนละครนอก
คนก็กลอกกลิ้งใหม่ยังไม่สิ้น
เล่นละครหลอนคนเขายลยิน
ก็หลงลิ้นเริงเล่นโลดเต้นตาม
สิ้นธรรมาวาทะแห่งพระเทศน์
คนเปรตเปรตก็ประกาศมิขลาดขาม
ตระบัดสัตย์ตระบัดสิ้น อาจิณทราม
ทำสงครามคึ่กคึ่กเสียครึกครืน
สิ้นเวลาวาระงานพระศพ
จะซอนซบศพใคร ฤทัยขื่น
อีกกี่ศพกลบฝากฝังซากกลืน
จึงหายหื่นหิวห่าโหงกาลี
พอสิ้นงานการพระเมรุก็เวรหมอง
แผ่นดินพองเพลิงเร่ารอเผาผี
หรือแน่แน่แม่พระธรณี
จะต้องมีกรรมเกณฑ์ ขึ้นเมรุเมือง!!!
(๒๐ พฤศจิกายน พ.ศ. ๒๕๕๑)
